Ey Şehir
Akşamüstü bir plazanın camına yaslandım.
Gökyüzü kirliydi; insanlar daha kirli.
Asansörlerden inip çıkan yüzlerde
aynı yorgunluk, aynı hesap, aynı sahte gülüş vardı.
Bir kadın geçti koridordan;
parfümü pahalı, bakışları yoksuldu.
Kim bilir kaç hayalini bırakmıştı
o soğuk toplantı masalarının üzerinde…
Şehir dedikleri; biraz neon, biraz mezarlıktır sevgilim.
Gece olunca daha iyi anlıyor insan.
Çünkü ışık çoğaldıkça
karanlık büyüyor içimizde.
Ve herkes birbirine bir şey satmanın derdinde.
Aşk bile pahalı artık.
Dostluk desen; taksitli…
Bir sigara yakıyorum pencerenin önünde;
dumanı, benden daha özgür.
Ben böyle olsun istememiştim.
Bir orman sessizliğinde yaşamak vardı hâlbuki;
toprağa basmak, rüzgârı dinlemek,
bir çocuğun gülüşüne inanmak mesela…
Ama geldik işte;
kartvizitlerin, turnikelerin, soğuk kahvelerin dünyasına.
Kalbimizi bile mesai saatlerine böldüler
ve adına “başarı” dediler bunun.
Annem, eski bir yorganı diker gibi toplardı hayatı.
Şimdi kimse kimsenin söküğünü görmüyor.
Herkes biraz yalnız,
herkes biraz kırık;
ama kimse belli etmiyor.
Çünkü bu şehirde üzülmek bile zayıflık sayılıyor.
Oysa ben en çok,
gece yarısı açık kalan bir mutfak ışığında
insan kalmaya çalışanları seviyorum.
Bazen köprüden geçerken düşünüyorum:
Bu kadar kalabalık neden bu kadar sessiz diye…
Martılar bile daha dürüst insanlardan.
Deniz bile utanıyor kıyıya vuran pislikten.
Ve ben, hâlâ içimde eski bir şarkıyı taşıyorum;
belki bir meyhane masasından kalmış,
belki gençliğimden…
Ama ne zaman hatırlasam,
bir yerim eksiliyor usulca.
Ey şehir;
sen benim içimde büyüttüğüm bütün saflıkları öldürdün.
Bana betonun sabrını, camın soğukluğunu öğrettin.
Şimdi aynalara bakınca kendimi değil,
yorulmuş bir yabancıyı görüyorum.
Ama yine de bir yerlerde
yağmur sonrası toprak kokusu varsa hâlâ,
inanıyorum:
İnsan, tamamen kaybolmuyor.
MAK
