Kahve Telvesi
Sabahın en sessiz yerinde dururdu fincan;
içinde geceyi saklayan koyu bir kahveyle.
Buhar, ağır ağır yükselirken camlara,
bir insan, kendine en çok o an yaklaşırdı.
Kokusu; eski bir sokağı, unutulmuş bir yüzü,
yarım kalmış konuşmaları getirirdi masaya.
Telve dipte susardı;
çünkü bazı hatıralar, yalnızca bekleyince konuşur.
Bir yudumda acı vardı önce;
hayat gibi sert, uykusuz ve kırgın.
Sonra yumuşardı içi insanın,
dilin kıyısında kalan hafif bir tatlılıkla.
Sanki geçmiş, omzuna sessizce dokunurdu;
eski bir şarkı geçerdi fincanın içinden.
Ve insan anlardı:
Bazı şeyler unutulmaz, yalnızca soğur zamanla.
Masada duran kahve değil artık, bir ritüeldi;
durmak, düşünmek, hiçbir yere yetişmemekti biraz da.
Dışarıda şehir uğuldarken hoyrat bir gürültüyle,
burada zaman daha yavaş akardı.
Fincanın kenarında kalan dudak izi,
bir yalnızlığın en sıcak hâliydi belki de.
Çünkü insan, en çok sessizlikte duyardı kendini
ve en çok kendine, sıcak bir kahveyle yaklaşırdı.
Telveye bakardı sonra uzun uzun;
sanki dipte kalan izlerde bir hayat saklıydı.
Geçmiş, şimdiye karışırdı o koyu renkte.
Bir çocukluk öğlesi, yağmurlu bir akşam,
terk edilmiş bir istasyon sessizliği…
Hepsi aynı fincanda döner dururdu.
Ve kahve bittikten sonra bile
o sıcaklık, insanın içinde uzun süre kalırdı.
Akşam olunca başka kokardı dünya.
Kahve soğur, masa susar, ışık sararırdı.
Ama fincanın dibinde kalan telve gibi
insanın içinde de dağılmayan şeyler vardı.
Bir bakış, bir ayrılık, söylenmemiş bir cümle…
Hepsi zamanla koyulaşırdı kalpte.
Ve insan anlardı sonunda:
Bazı anlar geçmez; yalnızca içimize çöker.
MAK
#şiir #herkes @herkes
