Mavinin Sonsuzluğu
Sonsuz bir mavilik çökerken ruhun kıyılarına,
Huzur, uzaklığın kalbinde uyanan sessiz bir şarkıdır.
Gökyüzü denize karışır, deniz göğe akar;
Bir anlık bakışta gizlidir tüm derinlik.
Kalp, boşluğun içinde kendi doluluğunu arar,
Sanki bir sanrı bu dünya, ya da en yalın gerçek.
Şüpheyle titreyen bir ışık, gölgenin ucunda bekler;
Kesinlik, ancak teslim olduğunda gelir akışa.
Zaman, ince bir ritimle damarlarımızda yürür,
Bir bağ kurarız önce, sonra kopuşun soğukluğu.
Anlam, bu zıtlıkların ortasında filizlenen bir sentez;
Bir nefeslik an, bin yıllık bir özlemdir şimdi.
Işık sızar boşluktan, ruhu yıkayan bir yağmur gibi,
Uzaklık artık bir engel değil, vuslatın tek yolu.
Mavi, artık sadece bir renk değil, sonsuzluğun adı;
Sükûtun içinde yankılanan en berrak sestir bu.
Akışın içinde erir tüm sınırlar, tüm kimlikler,
Kalp ve gökyüzü aynı ritimde çarpar artık.
Huzurun sonsuzluğunda, mavinin en derin yerinde;
Sadece gerçek kalır, geri kalan her şey bir rüya.
MAK
